De minse zien meug.

Det wet ederein, haet ‘t klökske geluut.
Det ôs stedje dan zien paorte sluut.
Wae môt d’r nao boete, dae kint d’r nog door.
Wae d’r in môt, dae spoojt zich now binne de moor.

Refrein: De minse zien meug, d’n daag is gedaon.
Ôs stedje môt now slaope gaon.
Ein letste geluud, ‘t klôkske rup zaach.
Det waas ‘t veur vandaag.
De lôch wuurd zoë keul, ‘t is stil op de straot.
De nach daalt op de dake neer.
De luukskes gaon toe, de deure op slaot.
Gooje nach en wies morge maar weer.
De minse zien meug, d’n daag is gedaon.
Ôs stedje môt now slaope gaon.
Vergaet maar og zôrg, as ge ‘t lempke oet doot.
Waal te röste, mien stedje, slaop good.

‘t Laeve steit now veur de paort van de nach.
Wao achter ‘t leech van de niejen daag wach.
Dan luut weer ‘t klökske, dan geit ze weer aop.
De paort van verwachting, de deur van de haop.

Revue: Stel ôg ens veur.

Getske van gelök.

Wannier ik door det straotje gaon, dan waer ik altiëd aangedaon.
Dan dink ik efkes weer ens truuk aan toen.
Mien ierste vlam van zestien jaor, deepblauwe auge, golde haor,
zeen ik dan veur mich in ein visioen.
Dan vraog ik um, waorum now toch, woord ik veur dich mar löch.
Det brôske det ik veur dich koch, waas det neet deur genôg.
Wao deste bleefs? Jao, wae wet wao , ik waas zoë van de wap.
Kiek op die kinderköpkes dao, heste mich op ‘t hert getrap.

Refrein: Getske van gelök, straotje van verdreet.
Ôs leefdespaedje det vergaet ik van mien laeve neet.
Wao ik van um heeld minnig minnig oor.
Ônder det lantaerke aan die alde kloëstermoor.
Same met zien twië in de maoneschien.
Ôch kôs ik toch nog einmaol achtiën zien.
Getske van gelök, straotje van verdreet.
Dae schoënen tied vergaet ik neet (Nae noëts)
Dae schoënen tied vergaet ik neet.

Och achteraaf dink ik nog dôk, dao aan det getske van gelôk.
Wao ik dich kôsde veur d’n iërste kier.
Maar aevegood vergaet ik neet, det sômber straotje van verdreet.
Wies dich mich weite leets; “Ik kôm neet mier”.
Die plek wao ik mien gezich begroof in diene permanent.
En die hiërlikke luch opsnoof, perfum van dertig cent.
Maar ouk die plaats van ‘t bitter ind, ik wachde vergaefs op dich.
Wae oëts toevallig ein traon dao vindt, weit dan, die is van mich.

Revue: Stel ôg ens veur.

‘t Mäönke.

In doezend schoëne alde sprookjes luëste.
Waaste as kind ouk hiel good geluive kins.
Det wie de buim, de blome en de biëste.
Ouk maon en sterkes spraeke wie de mins.
Stel ôg ens veur dao zoelt ge schoën mei klaor zien.
Want wie de wind zoë gaon de präötjes rônd.
Gelökkig maar det sprookjes gaar neet waor zien.
En maon en sterkes halde eure mond.

Refrein: ‘t Is maar good det ‘t mäönke neet kan praote.
En de sterkes gen spraeke woord gelierd.
As Slevenhiërke det had toe gelaote.
As jummich nae, det wass toch glad verkierd.
Want as me die maar röstig leet gewaere.
Weej allemaol, weej wiste genne raod.
Dan zote weej met ôs gebakke paere.
Det stel heej baove brach ôs op de straot.

Me wilt waal ens de nachtegaal beluustere.
Waat duit me dan? Me wandelt nao de hei.
En as me dan waat bang is in d’n duustere.
Waat duit me dan? Me neemp ziene leefste mei.
Wanniër me dan de nachtegaal huurt kwele.
Waat duit me dan? Tja, waat wuurd dan gedaon.
Dan geit me zich wat zitte in de smele.
En waat duit me dan? Vraog det maar aan de maon.

Revue: Stel ôg en veur.

Madame Triple.

Is det neet affreux en schrikkelijk curieux.
De Venlonaer dae haet gen educatie.
Hae praot zoë, ordinair, ik vind ‘t maar vulgair.
Dae mis tant jus die fiene Franse gratie.
Je park comme une Francaise o la la.
Det Venloos vind ik maar comme ci, comme ca.

Refrein: Mesdames, messieurs, que je vous prësente.
Madame Triple, enchanté.
Ik huer neet beej die ordinaire klante.
Die allein maar dialek parler.
Det accordeert neet mit mien bel esprit.
Det Venloos pas neet beej de haute bourgeoisie.
Mesdames, messieurs, que je vous prèsente.
Madame Triple, echantè.

Minse ècouter, geej môt neet oublier.
Det Venloos praote guëf toch gen prestige.
Dus développe toi en doon maar net comme moi.
Je parle Francais, umdet noblesse oblige.
Mon pére fume une pipe, o la la.
Det Venloos vind ik maar comme ci, comme ca.

Revue: Stel ôg ens veur.

Dao zien de Franse.

De leuze is: Egalité! De kleijer hebbe Décolleté.
De hiëre drage ein Lorgnet. Horloge met ein Sjiek Pochet.
De dames eine rok met Queu. En kössesteek met Entre - Deux.
Ligge in Lies zien ledikant. Waat is in Venlo aan de hand.

Refrein: Dao zien de Franse! De Franse!
Die wille met de maedjes sjanse!
Ze rope hard: “Fraternite.”
Napoléon, dae brach ôs heej!
Weej weite alles van l’amour.
Juus wie Madame de Pompadour.
Comme - ci, comme - ca! Oh la la la !
Dao zien de Franse, de Franse.
Die wille met de maedjes sjanse.
Bonjour Madame, vous êtes charmante.
La Liberté is in ‘t land.

En zelfs meniër Pestoër zien maag. Werk dökker met de “Franse slaag”
‘t Druimp allein nog van l’amour. Huurt ein gefluuster aan zien oer:
“Vergun det ik mich permitteer. “Hubert is iëwig dienen Baer!
S’il vous plaït vraog ik um dien hand. Dit stedje wuuerd mien Vaderland.

Waat is in Venlo aan de hand? Eine nieje wind weijt door ‘t land!
D’n broedkas vindt me neet miër net Waal ein Kemood of ein Buffet.
Pap rös zich oet in de Crepo. De Kanapé wach met Keto.
Allewiels op ziene Galant. Waat is in Venlo aan de hand

Revue: Stel ôg ens veur.

De sage van Hazepoët en Granvaleer.

Fossa Eugeniana, band tössen Rien en Maas.
Me zuut dien alde späöre, wao ens ‘t Lingsfort waas.
Ens hebbe aan de Fossa, wie geej vandaag nog weit.
Veur Spaanse potentaote, vüel werkluuj hard gezweit.

Kanaalbouw ingenieure, die kwame van wied haer.
D’n baas waas Hazepuëtje, d’n andere Granvaleer.
‘t Loën geld det kwaam altied oet Venlo van de bank.
Zoë heelte die twië baze d’n bouw dao aan de gank.

Opens dao zach dae’n eine toet zienen opperbaas.
Laot ôs det geld behalde, ‘t is neet wiëd die Maas.
Dae leet zich iers waat nueje, maar gaof op ‘t lets toch nao.
En op betaaldaag hoot ‘t: ‘t geld is nog neet dao.

Det woord ein lammentere. d’n duvel haolt dich waal.
En eine vlook klônk schrikkelijk, wies euver ‘t kanaal.
Mit gleuijentigge wages, wie in de hel zoë heit.
Zult geej de grieëf beware, altiëd vermaledijd.

Klamp waas dae vlook verklonke, woor ‘t duuster wie de nach.
D’n hemel speejde bliksem en ‘t hômmelde mit krach.
Toen kwame door de wolke, veer hellepaerd dao aan.
Met gleuijentigge wages net op de grieëf op aan.

Veur op d’n iërste wage kwaam Hazepoët dao haer.
En op d’n twiëde wage de zoog me Granvaleer.
Ze dansde op eur stevels de piep nog in de moel.
Zoë vore dao die smaerlep hoëg euver berg en koel.

Aan ‘t Lingsfort kort beej Straole gaon alde spaore haer.
Dao spoëk nog Hzeuëtje en ouk mog Granvaleer.

Revue: Stel ôg en veur.

De Garde Civique

Opzie, opzie, heej kump de schötterie.
Vive la garde civique.
Gaef ach, gaef ach, heej kump de börgerwach.
Vive les soldats très magnifiques.
In tied van gevaor dan staon weej al klaor
en vechte weej zie an zie.
Dan halde weej paol, weej manne van staol
veur stad en börgerie.
Opzie, opzie heej kump de schötterie.
Vive la garde civique.

Revue: Stel ôg ens veur.

Ald Wief, Aolielamp, Piepereur.

Ald Wief, Aolielamp, Piepereur.
Vot van achter, net wie weej en neus van veur.
Ald Wief, Aolielamp, Piepereur.
Waorum dae’n bombarie veur die ônderdeur.
Bonaparte, keizer van de Franse.
Dae weej alzelaeve nao zien piepe môtte danse.
Ald Wief, Aolielamp, Piepereur.
Vot van achter net wie weej en neus van veur.

Revue: Stel ôg en veur.

Ozze Schouwburg.

Ik woel ‘t nog en hebbe euver jaore lang geleeje.
Toen weej staek aaf, verloste-pot en andere speulkes deeje.
D’r woort beej ôs toen in de buurt ouk aan toniël gedaon.
En minnige knöl haet in daen tiëd veur ‘t iërs op de buun gestaon.
Det waas dan meistal heej of dao in de schop of in ein getske.
Veur d’n entree van ein schorseneer, enne smaerlap of ein pletske.
Maar smeis dan woort d’r in de sprung enne schouwburg neergezatte.
Van boënestake, plenk en zek en alde keukematte.

Dan woort gebouwd dan woort gesjouwd en eder leep te kume.
Kroop beej zich thoes de zölder op um grei beejein te schume.
D’n deze vond ein ald gerdien en dae ein beddelake.
De krômme had behangpepeer um achtergrônd te make.
En Everaat dae laajde zich wao zien elders niks van wiste.
Met hölp van Lei en Baer en Frits ein schörrekér veilingkiste.
De witte zakde beej um thoes van iefer door de vliering.
Maar brach toch alle luchjes mei oet de kis met kersversiering.

Lewieke dae aan ‘t tummere waas bleef aan enne nagel haöke.
En zoot met de haempslup oet de bôks op ‘t schouwburgdaak te bäöke.
Doordet hae toen neet good miër zoog had hae zich op d’n doem genaegeld.
En kwaam inens met daak en al de ledder afgekaegeld.
Weer woort gezaag, gedouwd, gehöf, getrokke en geklômme.
En stônd de tent ein bietje wings, det kôs ôs neet vuël bômme.
‘t Waas veur ôs ein kunspalies, ennen tempel van de muze.
Waonao de jônge oet andere straot nog neet ens meugde wieze.

En as de schouwburg vaerdig waas dan ginge ze repetere.
D’n teks dae stond neet zwart op wit dae meus me fantasere.
Veuraaf woorter in de ganse straot biljette opgehange.
“Komt zien het drama in de keet, een lap op alle rangen.”
Dan naolde we Moder aan de kop en ze kwaam d’r neet miër naeve.
Of se meus ein äörtje en twië vent oet eure schollek gaeve.
Ik stond met ‘t geld in de hand geplek, ein diek oor van te veure.
Te wachte op ‘t aopegaon van de pappendekke deure.

D’r woort enne kiër ein stök gespeuld, wie hoot det toch ouk weer.
Zoë effe in ‘t kort verteld kwaam d’n inhald heej op neer.
Ein moder had ein ieferig kind det op schoël hiël erg braaf waas.
Maar ze zumpde zoë umdet eure man aan de sterken drank verslaaf waas.
‘t Kind kwaam met eine priës van schoël hiël blië nao hoes geloupe.
Dae noom de zatlap um weer aaf en woel ‘t dink verkoupe.
Maar wie ‘t kind zich van verdreet lankaaf in de baek woel smiete.
Smeet Pap de kroek jenever weg en Mam heel op met kriete.

In hiël mien vaerder laeve zoog ik noëts zo scho;en actere.
Met zoevuël actie en mimiek en zônder te soufflere.
Lowie as vader keek zoë zat van ônder zienen bolhood.
Asof hae wies zien roëje haor ram met jenever volzoot.
Dao zoogste Graad as erme moder prachtig speul vertoëne.
Al kôs hae in daen alde pôn zoewat met dreej man woëne.
‘t Waas curies wie Thies as kind ein beeld van vliet en deug waas.
En eder wis det dae op schoël vuël lever lui dan meug waas.

Heej woort gespeuld met euvergaaf, woort groëte kuns gegaeve.
En ‘t waas frappant wie of ‘t publiek zoe vollop mei kôs laeve.
Wie de zatte man de buun opkwaam, reep alles: “Kiek dao kumpe.”
En Lewieke ging zoë zat te kiër, det de maedjes ginge zumpe.
Dao reep ein jungske heis van gif, wie de vader ‘t kind woel houwe.
“As dich dien puët neet beej dich hilds, dan zal ik d’r dich ein bouwe.
Wie harder det de Moder kreet, wie miër leweit weej makde.
Wies det de ganse iërste rang door de planke zitting zakde.

‘t Stôk had ônverwachs ein ind, det is now net ‘t leuke.
Umdet d’r ein giftige moder eure nachpôn waas ‘nt zeuke.
Dao kwaam inens door ‘t achterdook ein kwaod gezich gekeke.
Det reep: “Now zuus mien gôje pôn en ik had um pas gestreke”.
En jissesmerante mien hudje ouk, wae haet dich det gegaeve?”
Maar Graadje trok ziene rok umhoëg en rende veur zien laeve.
‘t Stôk waas oet, tenminste half, maar dao meuste w’t mei ztelle.
Weej ginge deep geschok nao hoes um ‘t moder te vertelle.

Revue: Stel ôg ens veur.

Kiëk ens dökker efkes in ‘t spegel.

As ik zoë door de sträöte gaon van mien geleefde stad.
Dan dink ik waal èns “heej ôntbrik toch wat”.
Dan zoog ik hiël de stad ‘t leefs vol groëte spegels staon.
Wao in dan minnig mins zichzelf veurbeej zuut gaon.

Refrein: Kiëk ens dökker efkes in ‘t spegel, ‘t is egaal wae of ste bis.
Meistal kiek me zoor, ‘t kan d’r neet mei door.
Zô’n pertret det hingste nörges aan de moor!
Kiëk nao det gezich dao in det spegel det dien waore foto is.
Biste beej verstand, dan aok naovenant.
Kiëk wat opgeruump, det steit charmant.

Vuël minse elegant gekleid, maar ein gezich wie staol.
Of in blue-jeans maar mit dezelfde kwaol!
Al makste dich ouk hiël good op met ‘t deurste waat me köp.
Dae glimlach is veur dien gezich d’n beste make-up.

Revue: Stel ôg ens veur.

De denaresse van de kuns.

Wao Venlo langen ties zoë op haet gehaop.
“t Niej theater kump nouw in zien laeve.
Now is ‘t dan zoë wiëd, de deure die gaon aop.
Weej zien ‘t letste spönske aan ‘t gaeve.
Nog gauw ein streekske heej, nog gauw ein vaegkes dao.
Weej hoorte det de luuj al veur de deur staon.
Nae zônder ôs d’r beej, det gaef ge ôs toch nao.
Dan kôs ‘t ganse speul heej gaar neet doorgaon.

Refrein: Weej zien de denaresse van de kuns.
“t Werk in ‘t theater is ôs laeve.
Weej twië staon beej de Muze in de guns.
Al wuurd veur ôs waal noët applaus gegaeve.
Weej speule ech ein glansrol wie ge zeet.
Al meuge weej neet schittere op de planke.
En staon weej in ‘t programmabukske neet.
De schoënheid in de kuns, de schoënheid in de kuns.
Die schoënheid is aan ôs te danke.

Stel ôg ens veur, wae wet, det kôs bes zien meschien.
Det zeej ôs cultureel now op gaon vooje.
Maar as me d’r op let, wie lat det weej al zien.
Dan meuge ze zich waal ein bietje spooje.
En now maar aafgewacht, waat ôs de toekoms bringk.
Ik haop det ‘t vuel moderne kuns zal waere.
Want ik had mich zoë gedach, det waas ein hiël good dink.
Dan hove we maar ein riej of dreej te kaere.

Revue: Stel ôg ens veur.

Danke Prins van Oranje.

Wao Buziau triômfe veerde in ein dolle buuj.
Wao Sef Cornet ôs ammezeerde met zien schoën revue.
En wao de Ramblers aafscheid noome met de “Farewell Blues”.
Dao, in dae goojen alde Prins, waas ôzzen twiëden thoês.

Refrein: Danke Prins van Oranje, veur waaste haes gedaon.
Danke Prins van oranje, dich waas d’n tref veur de lach en de traon.
Hou-je Prins van Oranje, weej gaon nao de Maaspaort.
Maar bliêve aan dich dinke, weej gaeve dich ôs waord.
Weej zulle op dich klinke, heej in ôs niej Maaspaort.

Och, wetste wao de Venlonaer nog dök aan dinke zal?
Aan Hermenie- een T & A- en Aldewiëverbal.
‘t Waas in Vastelaovestiëd ein kômme en ein gaon.
Maar met dae schoënen alde Prins, is ‘t veur good gedaon.

Revue: Stel ôg ens veur.

‘t Theater van ‘t laeve.

In ‘t theater van ‘t laeve,
zien alle plaatsen oetverkoch.
Dao wuurd de groëte show gegaeve,
van schoëne schien en zelfbedrog.
D’n eine haet maar weinig winze,
is met zien letste plaetske bliej.
De andere wringk zich langs alle minse,
met de ellebaog dao op de iërste riej.

En ederein wilt zich verlere,
in ‘t utopistisch fenomeen.
Det ‘t waor bestaon môt suggerere,
maar achter ‘t dekor is niks te zeen.
Laot eur dae waan, laot minse haope
want druime steit nog altiëd vreej.
Straks velt ‘t dook, de deur geit weer aope,
geit ‘t leech weer aan, dan is de show veurbeej.

Maar boete wachte ganse volke,
die lange riej, die greuijt maar aan.
Wat ware die al in de wolke,
met ein kleine staonplaats achteraan.
Kôm laöt ôs eur ein vreejkaart gaeve
en maak dan plaats zoëvuél maar geit.
Veur einen topshow van ein draaglik laeve,
veur ein moei program van echte minselikheid.

Revue: Stel ôg ens veur.

Bezeuk oët Kreifeld.

Tsjingteri, tsjingtera.
Die aus Krefeld sind auch da,
denn wir wollen uns mal präsentieren.
Tsjingtera, tsjingteri,
und es freut uns wie noch nie,
uns’re Schwesterstadt zu gratulieren.
Donnerwetter noch einmal, welh ein wunderschöner Saal.
Jung der kostet Piepe, na das ist uns scheiszegal.
Tsjingteri, tsjingtera, tsjingtero,
Er soll hier auch eine Teke sein,
wenn wir nur wüssten wo.

Revue: Stel ôg ens veur.

Bezeuk oet Klagenfurt

Von Klagenfurt in Österreich,
da kommen wir her, das hört man gleich, jodelie, jodelo
Venlona schätzen wir so sehr,
die soffen uns alle Flaschen lehr,
jodelie, jodelo.
Sie luden uns ein, da sind wir nun,
und wollen hier auch dasselbe tun.
Wir hätten euch gern ein Geschenk gemacht,
und diese Knödel mit gebracht.
jodelie, jodelie jo.

Revue: Stel ôg ens veur.

Bezeuk oet Gorizia.

Weej minse oet Gorizia, weej zien genuëd gewaore.
Weej winse ôg perfietsia, tutti con amore.
Weej kômme oet Italia cantara virtuosa.
Dees schoën bel canto aria bel canto aria op ôg Porta di Mosa.
Luigi Battistuzzi, gelati con tuttu frutti,
D’Agnolo, Girolami, Carôn.
Det klink of Flujas ‘t zelf verzôn.
Luigi Battistuzzi, gelati con tutti frutti,
D’Agnolo, Girolami, Carôn.
Asof ‘t neet Venloser kôn.

Revue: Stel ôg ens veur

Boere, Börgers, Boeteluuj!

Met plezeer stel ik mich veur, ik bin heej d’n direkteur,
en beej deze maak ik now bekind:
det ôg heej gebaoje wuurd, noëts gezeen en noëts gehuurd.
‘t Beste waat me in de waereld vindt.
As geej veur de kassa in de riëj gaot staon,
kan de ganse massa now nao binne gaon.

Refrein: Boere, börgers boeteluuj, ik nuëdig ôg now oet.
Ziet geej in ein gooje buuj, kôm binne in mien boed.
Wae d’r van kemedie hild, van meziek en dans.
Wae ein groët spektakel wilt, dae krieg dan heej de kans.
Jocushaan en Worteletruuj, ‘t is allemaol present.
Boere, börgers, boeteluuj, köm binnein mien tent.

Venlonaers geej weit d’r van, ôs theater steit d’r dan,
maar ‘t wachte is allein op ôg.
Maak d’r ein gewuënte van, tref ôg heej zoë dök maar kan.
Kesje kiëke kint ge nog genôg
Waat weej ôg gaon bringe is nao ôgge zin.
Minse now neet dringe, ederein kump d’rin.

Revue: Stel ôg ens veur.

Dit is de plaats.

Refrein: Dit is de plaats, heej wil ik bliëve
Wies det ik van deez aerd verdwien.
Heej kan gen mach mich mier verdrieve.
Dit zal mienen thoës veur altiëd zien.
Want mienen drei kan ik heej vinde.
Zoë kriëg mien laeve ziene zin.
Heej aan dit land wil ik mich binde
wies det ik d’r zelf ein deil van bin.

Huurt alleman det waas ut dan.
Heej is ‘t ind van ôs gesjouw.
Dit land zoë schoën is now ut loën,
van ôggen onvrikbaren trouw.
Mien volk hald mood
Now kump ut good.
Kiek vol vertrouwe de toekôms in.
Weej zien weer vreej ôs leid veurbeej.
Dit is veur ôs ut niej begin.

Revue: Stel ôg ens veur.