De maedjes van vandaag.

De maedjes van taegeswaordig, die zien toch zoë elegant.
Van moëde, make-up en ieuwige jeug hebbe zéj verstand.
De nieste snufjes, die pas door de moëde zien oetgedach.
Die waere door schattige maedjes, mit gratie nao veur gebrach.

Refrein: Maak veur ôs maedjes vreeje baan.
Weej hebbe Nylon-kouse aan.
Ein tas van plastic aan de hand.
Gebleikde haor, det steit charmant.
Wannier zô’n kind op straot passeert.
Is eed’re man geïnteresseerd;
Hae löp al knikkend mit de kop.
Taege ein straotlamp op.

Wannier de moëde wat niets haet gevônde, dan staon wéj klaor.
Wéj verve netjes ôs snuutjes, det steit good béj bleike haor.
Cômplet of topper ofwaal fingertip, och det steit ôs al.
Wéj zien u to date en det wete wéj zelf; ierlik, wéj zien knal.

De jônges zien op ‘t iërste gezich al op ôs verleef.
Wéj kriege haos eeder morge van eemand ‘ne vreejersbreef;
Die bleud die meine det wéj op eur smoesjes te wachte staon.
Zéj meuge d’n bios betale en dan weer nao hoes toe gaon.

Meziek; Harry Verhagen.
Teks: Mathieu Cornet.
Oet de Venlose Revu;
“Waat-e-waer” 1947

Det is de vastelaovend schöld.

Wie ik nog maar enne snuiter waas.
- ‘t Is jaore lang al haer -
Heel ik raozend vuel van gape.
Och, ik gaapde toch zoë gaer.
Veur zeek’re winkelroête, dao.
Bleef ik smeis hiël lang staon.
‘k Waas nats op Vastelaoves-grei.
Al meus ik d’r oore veur gaon.

Refrein: ‘k Bin dol op neuze, op snorre, op köp.
Op kleiër gek van snit.
Op maskes mit z’n eierdöp.
Det bringk de Vastelaovend mit.
Jao, jao, dae haet de schöld dao aan.
Dae haet mich gek gemak.

Op de Vleisstraot waas zô’n winkelke.
Waat jaomer, ‘t is neet miër.
Dao stônd ik ‘s aoves laat dök veur.
Tot op ‘nne zeekre kiër.
En woudje mich ens hiël kwaod zag:
“Zek snôtter, gauw nao hoês”!
As antwaord heb ‘k mit bange lach.
Um zaach in zien oère gesmoes:

‘k Woord twintig jaor, ging veur ‘t iërs.
Verkleid nao Jocus-Bal.
Kreeg sjans toen aan ein flinke mos.
Maar waat waas ‘t geval?
Taege twellef, net veur démasqué.
Vroog ik: “Wao bis dich van”?
“Dich snôtneus” zag “Det bruudje” mich.
“Dien vader, det is miene man”.

Wäörd en meziek; D. Timp.

Ein ech Venloos Maedje.

Enne jông oët ‘t Weste.
Woel vréje in Venlo.
‘t Vréje zoot um in ‘t blood.
Wie hae zag taege ‘t maedje.
“Hou van mij toch ‘n beetje”.
Toen zag um det maedje ens good:

Refrein: Ein ech Venloos maedje.
Det helt ‘t meis van ‘ne Venlose jông.
As te vruegs, schat, zek hilste van mich.
Zaet ‘t direk mit zien leefse gezich:
Ein ech Venloos maedje.
Det geit neet wiëd van hoës.
Want allein in Venlo.
Dao veult det zich thoës!

Enne jông oët ‘t Noorde.
Dae brandde van leefde.
Veur ‘t maedje van ‘t Venlose land.
Toen hae schreef ‘n breefke
Nao zien hertedeefke.
Toen brach zéj um aan ‘t verstand:

As dan enne jông kwaam.
Oët eige gewes.
Veulde hae zich toch zoë klein.
Wie hae vroog te trouwe.
‘t Zal dich neet berouwe.
Toen zông ‘t hiël blie dit refrein:

Wäörd en meziek van.
R.A.J. Schweitzer

Heimwieë nao Venlo.

Bèr waas ‘t in Venlo zat.
Hae woel gaon emigrere.
Um in ‘t land van Uncle Sam.
‘t Auk ens te perbere.
Ein ôn die had hae zoë bej-ein.
Hae kwaam nao Venlo truuk.
Want ‘t is nôw Vastenaovend weer.
Dan wuurd hae dao verruuk.

Refrein: Genne wodka, genne wiskie.
Mich ein schöpke Venloos beer.
Of ein dröpke alde klaore.
Det is good veur hert en neer.
Genne wodka, genne wiskie.
Mich ein schöpke Venloos beer.
Of ein dröpke alde klaore.
In ‘t Stedje van plezeer.

Riek is me dao in ein, twië, drej.
De minse zien d’r good.
“t Gesjef det bleujt d’r wie nog niet.
Me krieg dao nieje mood.
Maar as op eine goojen daag.
Dien Venloos hert weer sprik.
Dan wilt me met geweld nao hoes.
Of d’ wuurs haos half getik.

Wäörd en meziek van Geomenie.

Ôs alderwetse speulkes.

As ik wandel langs de straote van mien geleefde stad.
Mis ik hiël vuel dinger wao ik as kind zôn lol in had.
Ik mein die alde speulkes in hoes en op de straot.
Zien béjnao oet de moëde wuurd neet mier van gepraot.
Van iensje, diensje, triensje, van iensje diensje traos.
Van porceleine köpke det huurt me neet miër haos.
Net wie mit Allerkind’re dan ware wéj Mam en Pap.
De moderne jeug, die haet det as kinderspeul geschrap.

Refrein: Die alderwetse speulkes van vrueger jaore haer.
Wao me as kind in opging, waat speulde wéj die gaer.
Det alles is verdrônge door de moderne tiëd.
Veur ‘t naogeslach verlaore ‘t kinderhert ten spiet.

Kint géj ôch nog herinnere as kwaam de knaejentiëd.
Te slage mit ein knöppelke dae knaej jao maeters wiëd.
En bokspringe op ‘t gaasplein, ‘t leefste alles in-ens.
Op ‘t Wielewelke knoerse of kielpe aan de grens.
De maedjes-speulkes ware ouk wörkelik interessant.
Mit biggelstein en stuiter te prikke mit ein hand.
Uule, kuule, buuke stäöntje woord dao dan béj verteld.
Ein book vol ansichskaarte wae wilt staeke veur ein speld.

Ouk bergemuuske, haadis, seseur, staek aaf, sjandiets.
Enne kouseband mit gaffel waas ôsse katteflierts.
In ‘t veurjaor fluitjes make van fierefluiteholt.
Kint géj nog schuumke trekke van sôkkerpaek gebrouwd?
De Klaosstraot veur te doppe mit Elswieker of ein tôn.
Palm-Zôndaag mit ein höltje, d’rum pelmkes, haan, bônbon.
En taege Sinter Merte waas Venlo op zien bes
Woord van dae rouk en weirrek de ganse stad verpes.

“t Staeke neet vergaete mit uniforme-knuip.
Waat leepste neet te baed’le verzamelde hiële huip.
Dan kôndukteur of pliesie, huzaar en machinis.
Soldaot, sjanderm, marine, as ‘t maar eine staatse is.
Dan lappe, ketse rammele, ik kruuts of dich de munt.
As te keps waas kôste koupe, géj nog waal weite zult.
En ‘s winters schôlke springe, nao hoes, de kouse naat.
Veur straf direk nao bed toe en flink nog veur dien g...(bôks).

‘t Baaje in ‘t Rienke waas ein geleefde sport.
Mit slengske trekke veel me de kous en kneen kepot.
Waat smakde toen neet lekker gebraoje kwakkerbats.
‘t Houfkwarteer waas meistal ôs alde Floddergats.
Now duit de jeug zoë deftig weg is det ald gebroëk.
Wao zult ge now nog vinde de baokske mit ein loek.
Waat kôs ‘t dich toen schaele wae same mit dich leep?
Gaef mich maar mien ald Venlo van bloezebôs en keep.

Wäörd; Lei Hendriks.
Melodie oet de operette.
“Das Lied vom süssen Mädet”

‘t Hundje

Thoes heb ik krei noch kuuke.
Maar ik heb waal eine hond.
Dae haet veer korte puëtjes.
Die reiken op de grônd.
Det biësje is gehoërzaam.
En trouw, want as me rup.
Dan rent-te en dan vluug-ge
En springk mich op de slup.

Refrein: Ik heb ein hundje gekoch op den oêtverkoup, tra la la.
Det zit mich achternao, wao ik staon of loup, tra la la.
Det ismich laever dan ein maedje op den Prinsenbal.
Det is mich trouwer as ein heunke oet den hoonderstal.
Prinsenbal - Hoonderstal, tra la la.

Den buurman haet ein poeske.
Dao is hae stapel op.
Det haet zôn vinnig snuutje.
En luuskes op de kop.
Ik kièsde um den hônd aan.
maar dadelik woort ‘t woes.
Toen schöpde ik det mormel:
Ik bin neet veur de poes.

‘t Waas in mien jônge jaore.
Det ik mien hert verloor.
Ao - aan ein beeldschoën maedje.
Maar ik had um dadelik door.
Det kneep de kat in ‘t dônker.
Van daen tiëd bin ik schouw.
Now halt ik ‘t mit mien hundje.
Det is en blief mich trouw.

Wäörd: H. Janssen.

Venlo mien ald!

Vrêe daalde neer.
Linte kwaam weer.
Völt blie ôs Venlose hert.
Vrêejheid gebrach.
Zônnige lach.
Duit weer vergaete ôs smert.
Venlo det wit.
En noeits vergit...
Sint Merte, Petroën van ôs stad.
Sneej aaf ziën kleid.
Toet offer bereid.
Venlo goof zien alde stad.

Refrein: Venlo mien ald!
Bleumkes oet puin gaon weer bleuije.
‘t Trouwe hert geit greuije.
In ôs alde stad.
Venlo mien ald!
Dien kinderkes hebbe getreurd.
Toch zingk weer.
Ôs stad van plezeer....
‘t Leid is gauw verkleurd.

Wäörd en meziek;
A. van Grinsven