Kunibald dae had beslaote
Mit d’n optoch mei te gaon
Auk zien paerd kôs ‘t weer neet laote
En stônd al ore klaor te staon
Op de Pônniewaeg gekômme,
Stônd haos miër as idderein
Oétgedos mit träöt en trômme
Zônge zeej same dit refrein:
refrein: Kunibald, dao kump’hae weerHae wet, weej zeen ‘m toch
zoë gaer.
’nen optoch zônder Kunibald,
Is Jocus vitae zônder zalt.
Smeis dan löppe naeve ‘t paerd,
Det kump dan dao door det,
Want Kuun had weer ens zat gehad,Hae had miër dors dan mood.
En zienen "hiep" dae waas det zat
Dae zag: "Dich geis maar fijn te voot"
Wie weej eur zoë zooge sjouwe
Nae det zoog toch gaar neet oét,
"Kuun", dae meus zienen hiep waal douwe
Want anders kwaam dae neet veuroét.
Maar hae leet zich toch neet kiste,
En ‘t lökde um goddank
Veur de luuj die ‘t nog neet wiste
Hae kreeg d’n hiep weer aan de gangk
gezônge door: Hay van den Ham & Frans Driessen
Wörd: Wim Roeffen, Paul Naus, Frank Spreeuwenberg
Meziék: Wim Roeffen
Jaor 2000
Refrein:
Mam, wao is dien wasriéf?
Mam, gaef mich die riéf
Want idderein dae löp noow
Met ein wasriéf veur `t liëf
Gans Venlo steit te riëve
Ik zoel achtebliéve?
`t Is al viéf veur viéf.
Mam aoh mam, wao is die riéf
Gans Venlo steit te riëve
Ik zoel achterbliéve?
`t Is al viéf veur viéf,
Zek mich mam wao is die riéf.
Ôs mam die kreeg ein wasmesjien
En de riéf woort aafgedank
Maar noow dao weer meziék in zit
Had d'n deze gaer die plank
Want huur, `t ganse Jocusriëk
Schravelt op zô'n bleek
En make dao op riéfmeziék
Mam, laot mich neet in de steek.
Ein träöt dao kreeg ik nappes oét
Net zoë wie zoë minnig ein
Ik deej veur spek en boéne mei,
Want ik kreeg die neut neet klein
Maar riéfmeziék det kneis ik bes
Det mak mich neet schauw
Noow woel ik meidoon met de res
Maar ein wasriéf heb ik louw.
Ein jungske kreeg ik kinnis aan
En det waas ein wasriéf-stér
Dae speulde in d'n optoch met
Met zien wasriéf op ein kér
Dao stônd ik met mien twintig jaor
Hae zoog mich neet staon
Gén wasriéf, det waas zien bezwaor
Bin toen rap nao hoës gegaon.
Wäörd: Wiel Hermans.
Meziék: Win Janssen.
Gezônge Wiep hovens en Annemie Alders.
Jaor 1983
`t Haenke in d'n tore.
Haet ônderhand gen werk.
`t Klaag: d'r kump al jaore.
Haos gen kiep miér in de kerk.
Ik zeen `t neet miér zitte.
Um heej te bliéve staon.
Um heej te bliéve pitte
Nae ik gluif det ik maar gaon.
En wilt ge weite wie.
Dan got maar ens opzie.
Refrein:
Ik laot micht roetse nao ônder roetse.
Gaon op de Alde Merret joetse.
Met el die kiepe um mich haer.
Det woel ik al zoë lang zoë gaer.
Ik laot mich roetse nao ônder roetse.
In eine roets de Zoépkoel in.
Geej meug mich dreej kiér laote boetse.
En dan weit ik det ik d'r bin.
Ik staon heej maar te dreije
Umdet geej weite wilt.
Wie of de wind geit weije.
Maar det zaet ôch toch De Bilt.
Ik kriég heej in daen tore.
Weer eders kiér ein vaeg.
Zoë zitte mich al jaore.
Heej die winde in de waeg.
Dus nog maar ens gezag.
Ik had mich zoë gedach.
Wäörd: Ad Pollux.
Meziék: Giel Aerts.
Gezônge: Hay Cromvoets.
Jaor 1987
Refrein:
Laot ôs gaon, laot ôs gaon mien leefste Klara.
Dich en ik, weej allebei, nao de Sahara.
Ik heb d'r gevônde waat ik zôch.
Dao is veur ôs nog plaats genôg.
Mien leefste Klara, in de Sahara.
`t Is met dich mien lekker deer.
En eedere waek ein vaetje beer.
Toch zoë fijn, zoë gans allein.
In de Sahara.
Euveral zien minse, minse groët en klein.
Nörges, nörges kinse zien met mich allein.
Euveral zien minse, wao weej gaon of staon.
Zek mich ens, waat vindse, zulle weej maar gaon?
Klara kind, det wetste, `t is heej niks gedaon.
Altiêd maar det kletse laot ôs now toch gaon.
Klara, kind det wetste, ik hald zoevuël van dich.
Laot ze now maar zwetse, kôm maar mei met mich.
Gezônge: Hay Cromvoets.
Jaor 1969.
Dit is neet Kariebies.
Dit is neet Bresiel.
Dit is noow ens tiepies.
De Venloose stiél.
De neems ennen aanluip.
Van twiédoézend volt
Dan kump de penantie
En `t belke det rolt.
Refrein:
Dit is de pallesaote-samba
Karamba papa dae is van de zök.
Uich um danse met zien ma-ma.
Is det neet ein stök gelök.
Dit is de pallesaote-samba.
Det hebbe gekke oét d'n aek gedreijd
De letste niejer-wetse samba.
Ein vader tiéd haet zich verkleid.
Ai ai ai ai ai idderein is van de graot.
Ai ai ai ai ai van dae samba pallesaot.
`t Laeve det brink ôs.
Ein bleumke det bleujt.
Ein veugelke zink en ôs
Hertje det greujt
Weej waere neet jônger
Maar auk noeits te alt
En fijn doén beejein.
Det is lang neet zoë kalt.
Wäörd: Hannelore Winter.
Meziék: Jan Derijk.
Gezônge Hannelore Winter en Jan Derijk.
Jaor 1986
Langer as ik d’r bin wuurt heej al gezónge
Daen alde mezièk klink morge nog rièk
En ik zing mei
En as ik ein leedje kin dan waer ik gedwônge
Dan krièg ik ’t werm en zweie mien erm
En ik zing mei
En staon ik dan in ein zaal
neet normaal
Det refrein kin idderein
Doèzend stumme klinke as ein
Al zien de jaore
anders gewaore
Waat joeks blief bringe
is same zinge
Zing in dien eige taal dan klink eh ’t beste
De zings wasse dinks as dich alles brings in dialek
En waere de leedjes vaal dan kaup ik ein niej jeske
’t leed is weer jongk maar klink wie ’t klonk in dialek
En staon ik dan in ein zaal
neet normaal
Det refrein kin idderein
Doèzend stumme klinke as ein
Al zien de jaore
anders gewaore
Waat joeks blief bringe
is same zinge (4x)
Wöärd en mezièk: Frans Pollux (2010-2011)
D'r waas enne kiër ennen brave soldaot,
Dae zoot hiël hoëg te paerd.
Dae sneej ziene mantel midden op de straot,
In twiëje met zien zwaerd.
En hae goof de helf aan d'n erme man,
Dae had 't zoë kald want hae razelde d'r van.
Zônder jas, zônder haemp, ocherm,
Maar toen hatten 't weer lekker werm.
Refrein:
Weej gaon sintermerte viere,
Met ôs luchje in de hand.
Weej gaon sintermerte iëre,
Staek d'n troshoup maar in brand.
Toen leet hae zich duipe, dae'n brave soldaot.
Det woort einen heilige man.
Dae lierde de minse, och doot toch gen kwaod,
Want die makde d'r ein pötje van.
Sintermerte is ôzze stadspetroën,
Dae baove nôw baejt veur 't stedje wao ik woën.
En hae is ôzze kindervrind.
Hae struijt lekker grei veur eder kind.
Weej hebbe gewierks en weej hebbe getros
Al waat maar demp en brandt.
En gluif maar det det vuël zweit ôs haet gekos
En blaore in de hand.
En det deje weej veur dae stadspetroën
Dae'n heilige vrind van det stedje wao ik woën.
Maar 't wierkse is nôw gedaon,
Miene wierkspot is oëtgegaon.
Zek wet gëj auk wie enne sjeep is gemak?
Zôn krak haet veer rajer en dao-op einen bak.
Van binne wat rômmel ônderein gekiep.
Daobéj enne motor en de hebs enne sjeep.
Refrein:
Sjeep, sjeep, sjeep.
Ge kint toch enne sjeep.
Ge wet waal zôn dink wao ein blikske op hink.
En det as `t ried nao petroleum stink.
Sjeep, sjeep, sjeep.
Ge kint toch enne sjeep.
Bekiekste zôn kisje van achter en veur.
De zuks maar de vins gen deur.
De sjeep is de ker van den modernen tiëd.
Dae huërste al kômme. al is ze nog wiëd.
De sjeep is ein brouwsel van rubber en zink.
`n Dink, aste rechts aaf dreis, nao links aafzwink.
Den buurman van ôs, dae is gister gepiep.
Hae reej nao den hemel toe in enne jeep.
Had in vruëger iëwe ein sjeepke bestaon.
Waas Elias neet met ein kérke gegaon.
Ik kin ein meid die haet met Pruuse gesjouwd.
Is tot nog toe neet in de bajes gedouwd.
Wet géj waorum die meid ut um neet kniep?
Die zit béj enne Canadees in de sjeep.
De sjeep kump oët `t land van Uncle Sam.
Maar dames en hiëre ik staak mien gezwam.
Got allemaol staon nôw en roop dan hiep hiep.
Hiep , hiep, hiep, hoera en lang laeve de sjeep.
Wäörd en Meziek Gebr. Hendriks.
Hallo, hallo, 't is weer Vastelaovend
We kriege nôw weer 'nne feine tiëd.
Zit alle zörg netjes op ein kesje
Heb toch maling aan d'n 'driet.
't Is Oké, we gaon weer pierewaaie
G'luif mich, och, de veuls dich wie ein kind.
En hebste nemus aan dien ermke hange
Pak "Bacchus" tot vrind.
Refrein:
Vastelaovend, Vastelaovend,
Sjiengele, sjiengele, sjiengele, sjiengele, boem
Vastelaovend, Vastelaovend,
Det is Venloos roem.
Vastelaovend, Vastelaovend,
Dréej daag aan ein stök.
En we houwe op de kis
Umdet 't Vastelaovend is
Van sjiengele, sjiengele, sjiengele, sjiengele, boem!
Wannier héj vraemdelinge kômme kieke
En loupe ze de Vleisstraot aaf en op,
Dan lach ze en wieze met de vinger
Vuelbeteikenend nao de kop.
Maar zuus-te 's aoves weer diezelfde minse,
Dan veule ze zich héj al lekker thoes.
Ze schrieuwe met ein stum um coks te kloppe
We gaon neet nao hoes
De Venlonaer wach idder jaor met spanning
Op 't iërste seinke van de Jocushaan.
En luët des biësje zien geluud dan huere,
Wuurd 't wakker, geit 't d'raan.
'n Maske veur 't penocticum geschaove,
De Vastelaoves-lol, dit tot besloet:
Die zit in idder Venlonaer gebaore;
Det houwt neemus d'roet.
Wäörd en Meziek Lei & Sef Hendrickx
jaor 1951
Lewieke dae woel met d'n optoch mei,
Maar Nel dach: "Nae, des niks veur dae".
Lewieke veel oet beej d'n derden drei.
En Nel det reep: "Uig hae!"
"Waa!"
Refrein:
Sliëp oet, sliëp oet,
D'n alde dae haet al de piëp oet.
Det kump van, det kump van, wae wet van wat?
Dae haet tevuël van det gehad.
Sliëp oet, sliëp oet,
D'n alde dae haet al de piëp oet.
Lewieke waas toen aan d'n tap gaon staon,
maar Nel dach: "Nae, des niks veur dae."
Lewieke waas toen van de wap gegaon.
En Nel det reep: "Uig hae!"
"Waa!".
Jaor 1968
Toen ózze Diekke dan ens kwaam oët Amsterdam
Um in Venlo Vastelaovend te gaon viëre,
Toen sprook hae gans verkiërd,
Had ut Venloos rats verliërd,
Det Pap ut um opniej weer meus gaon liëre.
Kwaojông, hald dien gezich,
En luuster ens nao mich :
Refrein:
Ein anjer neume wèj: ein flet,
Enne vaatdook is ein schóttelslet.
Ennen bor-rel neume wèj ein dröp-ke
Op eeder fles pas altiëd nog ein stöpke.
Ein ui, det wits te zeker ouk,
Det neume wèj: ein hötje louk.
Dien neus is altiëd nog ein foem
Diera die Boem. Dieradieboem, Dieradieboem !
Hae neumde zich toen Dick
En Mam, die leet van schrik
De piepers is ós paolingsteinke valle.
En Pap, dae gaar neet mis
Reep: „Prutser des te bis.
Dich kins jao van dien Venloos gaar gen balle.
Kwaojông, now huer ens heej:
Halt zoë dien Venloos beej:
Wäörd en meziek: Jan Hornix Jaor 1947?
Baer viert ziene vaderdaag, tiën kiër in ein jaor.
Det ut van zien vrouw neet maag, vindt hae gen bezwaor.
As hae 's nachs nao hoês toe geit, kump ut dökker veur,
Det-te maar te schriëve steit, veur 'n geslaote deur:
Refrein: "Stina ... doot de deur aop en laot d'r mich ens in".
"Stina ... doot de deur aop, de wits toch wae ik bin".
"Ik heb dich noëts gen kwaod gedaon,
De kans mich heej neet boête laote staon.
Ik val op de stoep in slaop, ... haej,
Stina ... doot de deur aop!" ... (Stina ... Stina ...)
Baer had ziene Vaderdaag, weer ens moëj versierd.
Hae had zienen dors verjaag, maar hae leep verkierd.
Toepde örges op ein deur in ein vraemde straot.
Maar dao kwaam gaar neemes veur en toen reep hae kwaod:
Wäörd: Koos Timp
Meziék: Giel Aerts
Jaor 1966
|
